Starożytne martwe języki

Ktoś kiedyś powiedział, że gdy umiera język, ginie z nim jakiś świat. Kryje się w tych słowach niezwykle wiele prawdy. Historia wiele razy pokazała nam, że z dniem śmierci języka, wymierały wielkie cywilizacje, niknęły wspaniałe kultury, a w ciemność odchodziły praktycznie wszystko, co wiązało się z ludźmi, którzy władali danym językiem. Etruski zniknął z powierzchni ziemi po I wieku n.e. i choć odnaleziono po nim ślady, badacze wciąż praktycznie nic nie wiedzą na jego temat, do dziś dnia większość słownictwa jest niedostępna i nie da się go odszyfrować. Sumeryjski wyparł inny starożytny język, jakim był akadyjski, miało to miejsce ok. 2000 roku p.n.e. Na nowo odkrył go Jules Oppert w 1869 roku, a faktycznie odszyfrował François Thureau-Dangin. Koptyjski, potomka staroegipskiego, uznano za martwy w XIX wieku.

Szukasz tłumacza, który przełoży ci różnego rodzaju materiały firmowe „z” i „na” język polski? Zależy ci na prawdziwym profesjonaliście, posiadającym doświadczenie i konkretne umiejętności? Najprościej znaleźć takiego eksperta poprzez renomowane biuro tłumaczeń.

W świecie martwych języków

Nie ma formalnych kryteriów uznawania języka za starożytny. Zgodnie z tradycją zazwyczaj mówi się tak, o każdym z nich, który istniał przed V wiekiem. Nie ma też tego jednego najstarszego języka pisanego i mówionego. Za ten pierwszy jednak uznaje się sumeryjski, a drugi aramejski i rodzinę powiązanych dialektów, które obejmują hebrajski i łacinę.

Starożytny grecki – język Homera

Starożytna Grecja była jedną z pierwszych cywilizacji, które szeroko używały pisma jako formy ekspresji literackiej i osobistej. Dla Mezopotamczyków i Egipcjan pisanie było używane głównie do robienia zapisów i zapisywania zaklęć na zmarłych. Grecy pisali dramaty, historie oraz utwory filozoficzne i naukowe.

Grecy stali się bardzo potężni w krajach wokół Morza Śródziemnego, stąd naturalną koleją rzeczy ich język rozprzestrzeniał się bardzo szybko. Aleksander Wielki „zawiózł” go aż do Azji. Nawet w świecie rzymskim dzieci uczyły się greki jako drugiego języka.

Wielka starożytne utwory greckie to m.in. „Iliada” i „Odyseja” autorstwa Homera, które opowiadają ekscytujące historie o wojnie, podróży i greckich bogach, także reprezentują starożytną grekę. W V wieku powstały niezwykle dziś popularne dzieła Ajschylosa, Sofoklesa i Eurypidesa.

Jaka była starożytna greka?

Starożytny grecki był językiem używanym przez ludy starożytnej Grecji od IX do IV wieku. Posiadał wiele różnych dialektów, ale dialekt attycki, którym posługiwali się mieszkańcy Aten, uważany jest za najczystszą z form.

Naukowcy przypuszczają, że jego forma mówiona była podobna do współczesnej greki. Niestety podobnie, jak w przypadku innych starożytnych języków chociaż możemy je przeczytać, nie znamy ich dokładnej wymowy. Opierając się na tym wszystkim, co przetrwało, badacze wyciągnęli wniosek, że był to język barwny, wyrażający dużo emocji i myśli.

Współpracujesz tylko z profesjonalistami? Nie wiesz, gdzie znaleźć eksperta, który rzeczywiście potrafi tworzyć świetne przekłady? Pomyśl nad nawiązaniem kontaktu z renomowanym biurem tłumaczem i znajdź właściwego specjalistę.

Akadyjski – język Saragona Wielkiego

W przeszłości można było spotkać się także z nazwą chaldejski. To język semicki, którego używano w Mezopotamii od ok. połowy III tys. p.n.e. do początku I tys. n.e. Nazwa wywodzi się od miasta Akad, stolicy imperium akadyjskiego założonego przez Saragona Wielkiego /Saragona Akadyjskiego ok. 2350 roku p.n.e. Jego głównymi dialektami były staroakadyjski, asyryjski i babiloński.

Przez stulecia akadyjski był językiem ojczystym w mezopotamskich krajach, tj. Asyria i Babilonia. Ze względu na potęgę różnych mezopotamskich imperiów, w tym Imperium Akkadyjskie, Stare Imperium Asyryjskie, Babilonia i Środkowe Cesarstwo Asyryjskie, akadyjski stał się lingua franca w większości miejsc na starożytnym Bliskim Wschodzie.

Imperium Akkadyjskie bierze swoją nazwę od miasta Akkad, które było stolicą imperium. Akkad nie został jeszcze odnaleziony pomimo licznych prób. Chociaż początkowo sądzono, że znajdował się nad rzeką Eufratem, obecnie uważa się, że znajdował się on na wschód od rzeki Tygrys, mniej więcej pomiędzy współczesnymi irackimi miastami Samarra i Bagdad.

W świecie języka mieszkańców Akadu

Akadyjskie nazwy własne zostały po raz pierwszy potwierdzone w tekstach sumeryjskich z połowy III tys. p.n.e. Od drugiej połowy III tys. p.n.e. zaczynają się pojawiać teksty w całości napisane w języku akadyjskim. Do tej pory archeolodzy znaleźli setki tysięcy materiałów źródłowych pokazujących obszerną tekstową tradycję mitologicznej narracji, tekstów prawnych, prac naukowych, korespondencji czy wydarzeń politycznych i wojskowych. Ostatni znany akadyjski dokument klinowy pochodzi z pierwszego wieku naszej ery.

Pismo klinowe

Język ten zapisywany był pismem klinowym opracowanym przez Sumerów. Liczył ok. 600 znaków słownych i sylabowych. System dźwiękowy języka posiadał 20 spółgłosek i 8 samogłosek (zarówno długie, jak i krótkie a, i, e oraz u). Rzeczowniki występowały w trzech przypadkach (mianownik, dopełniacz i biernik), trzech liczbach (pojedynczej, podwójnej i mnogiej) i dwóch rodzajach (męskim i żeńskim). Czasownik miał dwa czasy (przeszłość i teraźniejszość – przyszłość).

W 1921 roku uczeni z Oriental Institute of the University of Chicago podjęli się stworzenia standardowego słownik języka akadyjskiego. Pierwsze tomy ujrzały światło dzienne w 1956 roku Po ponad pięciu dekadach pracy badaczy liczył on już 26 tomów. Zawiera ok. 28 000 słów i obejmuje słownictwo od ok. 2400 roku p.n.e. do 100 roku n.e.

Sumerycki – język jednej z największych cywilizacji

Sumeryjski był używany w południowej Mezopotamii od IV tys. p.n.e. do ok. II tys. p.n.e. Historycy bardzo często podkreślają, że całe III tys. p.n.e. należało do niego w Mezopotamii. Jest też pierwszym znanym nam językiem, który został napisany w piśmie klinowym. Po wyparciu go przez akadyjski żył jeszcze do I wieku p.n.e. w formie pisanej, w tekstach religijnych, ceremonialnych i naukowych. Najwcześniejsze teksty pochodzą z miast Uruk i Jamdat Nasr, datowane są na ok. 3300 rok p.n.e.

Najwcześniejsze znane nam pismo

Sumeryjski pismo klinowe to najwcześniejszy znany system pisma. Jego początki sięgają ok. 8 000 lat p.n.e. Powstało z piktogramów i innych symboli używanych do reprezentowania towarów handlowych i zwierząt hodowlanych na glinianych tabliczkach.

Pierwotnie było pismem ideograficznym lub logograficznym. Z czasem przekształciło się w logograficzno-fonetyczne.

Pismo Sumerów przejęli Akadowie, Babilończycy, Asyryjczycy, Eblaitowie, Elamicki, Hetyci, Hurytowie i Urartejczykowie.

Sumer był starożytną krainą leżącą w południowej części Mezopotamii, jest to dzisiejszy teren Iraku. Zostali niestety podbici na początku II tys. p.n.e. przez Babilonię.

Jedna z ciekawostek dotyczących ich cywilizacji mówi o tym, że Sumerowie mogli mieć kontakt z istotami pozaziemskimi. Mieli nawet dla nich własne określenie, nazywali je „annunaki”. A skąd w ogóle wzięła się taka teoria? Uczeni do dziś głowią się, skąd ten starożytny lud mógł wiedzieć, że Ziemia jest siódmą planetą od Plutona.

Zależy ci na znalezieniu dobrego tłumacza do przekładu materiałów firmowych, prywatnej korespondencji lub książki? Chcesz, aby była to osoba mogąca przedstawić udokumentowane doświadczenie, kwalifikacje i specjalistyczną wiedzę? Najbezpieczniej znaleźć takiego specjalistę poprzez renomowane biuro tłumaczeń.